رمان «نجواگر»؛ از معمای قتل تا لایههای پنهان شخصیت
رمان جنایی «نجواگر» نوشته دوناتو کاریزی و ترجمه اعظم رسولی در نشستی با حضور نویسندگان و هنرمندان از منظر روانشناختی، اجتماعی و روایی بررسی شد و حاضران در این نشست، این اثر را روایتی فراتر از کشف جنایت و واجد نگاهی عمیق به شخصیتها و زمینههای شکلگیری جرم دانستند.
به گزارش ایرنا از روابط عمومی انتشارات وزن دنیا، نشست نقد و بررسی رمان «نجواگر» نوشته دوناتو کاریزی با ترجمه اعظم رسولی در کتابفروشی این انتشارات برگزار شد. در این نشست محمد چرمشیر، نمایشنامهنویس، مهدی افروزمنش روزنامهنگار و نویسنده، لاله صبوری بازیگر و فیلمنامهنویس و اعظم رسولی مترجم کتاب، درباره ویژگیهای این رمان و جایگاه آن در ادبیات جنایی تبادل نظر کردند.
رمان «نجواگر» نخستین بار در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و نخستین رمان دوناتو کاریزی نویسنده ایتالیایی است. کاریزی که در حوزه حقوق و جرمشناسی تحصیل کرده، در این اثر از دانش خود برای ساختن روایتی چندلایه و پرتعلیق بهره گرفته است.
داستان با تکیه بر مؤلفههای روانشناسی جنایی، شخصیتهایی با وجوه پنهان و غافلگیریهای پیدرپی پیش میرود و تا پایان، خواننده را درگیر کشف رازهای خود نگه میدارد. این رمان از زبان ایتالیایی به فارسی ترجمه شده و نشر وزن دنیا آن را منتشر کرده است.
محمد چرمشیر نمایشنامهنویس در این نشست با اشاره به جایگاه ژانر جنایی در ادبیات جهان اظهار کرد: گفته میشود: «اگر جنایت را از ادبیات جهان پاک کنید، دیگر چیزی از ادبیات جهان باقی نمیماند.»
او با اشاره به داستانهایی که از روایت هابیل و قابیل آغاز شدهاند و در طول قرنها ادامه پیدا کردهاند، توضیح داد که شخصیتهای ادبی همواره به شکلی با جنایت و قتل در ارتباط بودهاند و مخاطبان نیز به این روایتها علاقه نشان دادهاند.
توماس دِ کوئینسی نگاه زیباییشناسانهای به قتل دارد. او میان محکوم کردن اخلاقی قتل و بررسی رابطه میان قاتل و مخاطب تمایز میگذارد
این نمایشنامهنویس در ادامه به تغییر رویکرد مخاطبان نسبت به ژانر جنایی در طول تاریخ اشاره کرد و افزود: با مطرح شدن این ژانر بهعنوان گونهای فراگیر در قرن هفدهم، مخاطبان با نوعی شوک مواجه شدند. در قرن هجدهم، پرسش از امکان وقوع چنین جنایتهایی اهمیت پیدا کرد و در قرن نوزدهم، نگاه اخلاقی و نکوهش جنایت پررنگ شد. مخاطبان در قرن بیستم بهتدریج در برابر جنایت بیحس شدند و هم

