به مناسبت بیست و هفتم شهریورماه، سالروز درگذشت محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار)، و روز بزرگداشت شعر و ادب پارسی در ادامه شعر استاد شهریار دربارۀ فردوسی و شاهنامه را میخوانید.
فردوسی
در قعر هزارسالۀ غار قرون
از کشور یادهای یک قوم اصیل
کآنجا قُرُق غرور قومیّت اوست
یک منظرۀ شکوهمندی خفتهست
یک دورنمای دلفروز تاریخ
ایران قدیم
گسترده سواد سرزمینی بشکوه
با حلقۀ کوههای روئینپیکر
با کنگرهها که بر افقهای عمیق
با سایۀ تودههای ابهاماندود
پیچیده و لولیده به هم جنگلها
با روشن آبگینۀ دریاها
با پرتو رودهای سیمینسیما
ایران عظیم
آن گوشه، سواد سهمگین کوهیست
بر سینۀ آن کوه کلان بنشسته
چون صخره سواد هیکلی روئینتن
آنگونه که سیمرغ نشیند بر قاف
میدانی کیست؟
او شاعر ایدهآل ما فردوسیست
او پیکرۀ غرور ملیّت ماست
فردوسی طوسی آن نبوغ قهّار
طرّاح و مهندس بناهای قصص
نقاش قرون ماورای تاریخ
رنگینکن فیلم فولکلورهای کهن
اسپهبد افسانهسرایان جهان
در سبک ظریف مینیاتورسازی هم
سهمی و صلابت شگرفی دارد
در غرّش ازاو حماسههای ملّیست
توفنده ازاو حمیّت احساسات
دانندۀ راز انفجار کلمات
افتاده به روی نقشههای جنگی
فرمانده جنگهای فرهنگی ماست
خلاّق غرور قومیّت ما
او شاعر ایدهآل ما فردوسیست
منظومۀ شاهکار جاویدانش
شهنامۀ او سمبُل فیروزیهاست…
هر سطری ازآن صفی سپاه جاوید
هر صفحه یکی لشکر سیروس کبیر
او شاعر قهرمان ما فردوسیست
… او را قلم آن کرد که شمشیر نکرد
شجعان فصاحت و بلاغت همه را
با گرز حماسههای ملّی کوبید
احیای نوامیس عجم جمله ازوست
او کاخ زبان فارسی کرد بلند…
… اکنون نه به تبریز و به ایران تنها
دنیا همه یک دهان به پهنای فلک
بگشوده زبان و ترجمان دل و جان
در گوش تو با دهان پر میگویند:
فردوسی و شاهنامه جاویدانند
شهریار
